Op weg naar Brazilie, hoewel het
oorspronkelijk niet onze bedoeling was om naar Brazilie te fietsen
(maar al die beelden van mooie stranden bleven ons maar
achtervolgen), gingen we eerst nog door een stukje Argentinie.

Het was voor ons aanvankelijk een hele verademing. Eindelijk terug een land waar wegen wegen waren en niet ergens een weg bestaande uit zand of modder. Sanitaire voorzieningen met een bril op de pot. Nee dit is niet onbenullig als je 4 dagen per week met de vliegende schijt zit.

Grootwarenhuizen met een assortiment van alle mogelijke producten. In Bolivie hadden we niet eens een grootwarenhuis gezien, laat staan een assortiment. Het beste van al waren de restaurants, gedaan met kip en lauwe frieten, gedaan met rijst en een droog lapje vlees (of wat daarvoor moest doorgaan). Hier in Argentinie hadden ze bij elk benzinestation een restaurant met een buffet. De eerste dagen hadden we het dan ook bijzonder moeilijk om niet bij elk iedere benzinestation te stoppen en ons vol te steken...met eten uiteraard.

Maar uiteraard zijn er ook de typische kwaaltjes aandeze westerse cultuur. De wegen waren voor ons zowel een zegen
als een hel. Op geasfalteerde wegen reden wij dan wel wat sneller, gemiddeld zo'n 25 per uur... maar wij
waren niet de enigen... ook de chauffeurs gingen wat sneller, heel wat sneller zelfs. Het fietsen zelf was gezien de omstandigheden die we voordien gekend hadden de eerste dagen uiteraard een hele verademing.

Echte hoogtepunten zijn we onderweg jammergenoeg niet tegengekomen, het was een relatief vlakke weg met heel wat landbouwgronden eromheen. De eerste stad van betekenis was Salta. Een middelgrote stad met zo'n 300.000 inwoners. Niet echt een mooie stad... Behalve een paar koloniale gebouwen die je moet gaan zoeken tussen de vele betongebouwen en kerken kon je er niet veel zien. Het eerste wat er wel opviel was dat er wel 100 den winkels zijn. Ditmaal niet van die barakken waar ze enkel maar prulletjes verkopen of namaakkledij. Neen het waren echte winkels met een winkelraam en een deur. Op zeker moment waanden we ons zelfs in de Kappelestraat van Oostende, maar dan met heel veel spaanssprekende toeristen.

Verder vonden we er nog een reuzegroot zwembad van maar liefst 300m op 100m. Jammer genoeg hadden ze al het water eruitlaten lopen omdat het nu officieel herfst is hier (hoewel we daar stonden te zweten in ons hemdje bij 25 graden).

CORRIENTES
Na 3 dagen hadden we er genoeg van en trokken verder
naar Recistencia en Corrientes. De eerste stad had, behalve wat kunstwerken die hier en daar in de stad willekeurig waren neergedropt, nog minder te bieden dan Salta. Pas in Corrientes (zo'n 30 km verderop) kwamen we weer iets beter tegen. De stad gelegen aan een grote rivier had iets gezelligs...uiteraard dankzij die rivier. Zo had je een ellenlange promenade en ook enkele kleine stranden met bars.ù

ONWEER

Na twee dagen in een veel te duur hotel wisselden we deze in voor een plaats in de tent op een van die verlaten stranden. Verlaten stranden, het was immers nog steeds laagseizoen (bij 25 graden). Nog maar goed en wel de tent opgesteld of we zaten tot bij zonsondergang in de rivier.

Daarna genoten we in het gezelschap van enkele caipirinias (een typische Braziliaans sterke drank) van de open sterrenhemel. Dit zou een rustige, warme nacht worden... dus het regenzeil konden we wel achterwege laten voor onze tent. Dat dachten we... Om zes u 's morgens hadden ze de sluizen opengezet, niet aan de rivier maar wel boven ons hoofd. De engeltjes speelden blijkbaar ook met elektriciteit en maakten een oorverdovend lawaai. Hoewel we uit België komen en overtuigd zijn dat we
toch wel weten wat onweer en hevige regenbuien beteken, bleken we hier rookies te zijn. Het was net een oorlog die uitbrak. Het inderhaast opgelegd regenzeil kon niet beletten
dat in geen tijd het onderzeil zuipnat was. Het was nu enkel nog een kwestie van seconden vooraleer de rest, ons matje en slaapzak zou volgen. Toen enkele blikseminslagen dichter bij ons insloegen dan gewenst kozen we toch maar om de twee vierkante meter in te ruilen voor het afdakje bij de bar. Nog geen vijf minuten later zagen we hoe een rukwind ons tentje de lucht in blies en tegen een boom kwakte.

Lap, alweer een scheur bij (de vorige van ons jungle avontuur was nog maar net hersteld) en een stok gebroken.

Alsof we nog niet genoeg water hadden gezien trokken we enkele dagen later richting Puerto de Iguazu, om er de cataratas te bewonderen. Het park had iets weg van een Disneyland, met geïnflateerde prijzen, stomme excursies (waar je uiteraard veel te veel voor betaalde) kleine kindertreintjes die je van punt a naar punt b brachten aan twee km per uur... Maar het
natuurspektakel was er gelukkig niet minder om...het was ... waterbenemend !